1

עָלֶה מֵעֵץ הַמִּשְׁפָּחָה חָזַר אֶל הֶעָבִים, וְכֹה זִמֵּר: הֱיֶה לִי פֶּתַע, הַמַּלְאָךְ; מַלְאָךְ שֶׁיִּשָּׂא אֶת הַסַּל לְמַעַנְךָ בַּשִּׁעוּל, בַּסְּפָרִים הַמִּתְגּוֹלְלִים בֶּעָפָר, בַּכּוֹכָבִים הַיּוֹרְדִים עַתָּה מֵעַל כֶּתֶף הַבַּיִת וְשׁוֹטְפִים בְּאַחֲרוֹן הַפְּלָגִים אֶת מַדְוֵי אוֹרְחֶיךָ הַקָּשִׁים מִנְשֹׂא. הֱיֶה לִי פֶּצַע, הַמַּלְאָךְ, נְאַם נְאוּם כְּנִיסָה תַּקִּיף, בְּטַח בְּצִדְקַתְךָ הַקַּטְלָנִית, הָשֵׁב אֶת הַסּוּסִים אֶל הַתְּמוּנָה שֶׁעַל הַקִּיר וְאֶת הַגַּנִּים אֶל מִטְפְּחוֹתֵיהֶם הַיְּשָׁנוֹת, כִּי הַבְּכִי הוּא סְעֻדָּה, הַזִּכְרוֹנוֹת הֵם סֵפֶר אָהוּב; הָנַח מַכְשִׁיר טֶלֶפוֹן שֶׁיְּצַלְצֵל בְּאֶמְצַע חֲלוֹמָהּ שֶׁל גְּבֶרֶת הַמְּנַמְנֶמֶת עַל סַלָּה.

2

הַפַּעֲמוֹנִים הַתְּלוּיִים לְגַרְגְּרוֹת הַחֲתוּלִים צִלְצְלוּ וְצִלְצְלוּ, כִּשְׁבִיל בִּשְׂדֵה עַגְבָנִיּוֹת הַמְּשֻׂרְטָט עַל כֻּתָּנְתֵּךְ וְחוֹצֶה אֶת חֲלוֹמִי. אֶת הַפַּעֲמוֹנִים הִשְׁתִּיק קוֹלוֹ שֶׁל מוֹכֵר פֵּרוֹת בְּבֹקֶר יוֹם רִאשׁוֹן שֶׁבּוֹ הִמְתַנְתִּי לָךְ בְּבֵית הַקָּפֶה "שִׁבְעַת הַחֲתוּלִים", שָׁם הִפִּיל עָלַי הַמֶּלְצָר תְּנוּמָה כָּל אֵימַת שֶׁרְאִיתִיו. שָׁכַחְתִּי אֶת הַפְּגִישָׁה שֶׁקָּבַעְנוּ, וְסִיַּמְתִּי אֲרוּחַת בֹּקֶר עֲצֵלָה שֶׁאֵינָהּ יָאָה לְלַיְלָה רַע כִּמְשׁוֹרֵר הַסּוֹבֵל מִבְּדִידוּת, מְחַפֵּשׂ רְמָזִים מְעֻרְפָּלִים וּבוֹדֶה לוֹ בֵּית קָפֶה וַאֲהוּבָה וּמֶלְצָר וְשִׁיר.

3

כַּמָּה סְפִינוֹת עֲשׂוּיוֹת לִטְבֹּעַ בִּשְׁתִיקַתֵךְ כְּשֶׁאַתְּ רוֹאָה אוֹתִי חוֹזֵר מִלְּוָיָה? כַּמָּה הָרִים יוּכְלוּ לְטַפֵּס בְּחִיּוּךְ עַל כְּתֵפַיִךְ, אִמָּא, כְּדֵי שֶׁלֹּא אוּכַל לִרְאוֹת אֶת הַתְּהוֹם? אֲנִי חוֹזֵר בְּמַדֵּי צָבָא סְפוּגִים, מָהוּהַּ כִּשְׁטִיחֵי תְּפִלָּה, מְבֻלְבָּל כְּכֶלֶב הָרוֹדֵף אַחֲרֵי זְנָבוֹ, כְּמִלְחָמָה הָרוֹדֶפֶת אַחֲרֵי שְׁמוֹתֶיהָ. אֲנִי אוֹמֵר: רְחוֹב, הֱיֶה נָא אָב לַנְּבִיחוֹת, בִּנְיָנִים, הֱיוּ נָא אֵם לַחֲרָטָה; כְּדֵי שֶׁאוּכַל לְנַסּוֹת לְהַעֲמִיד אֶת לְבָבִי עַל מְכוֹנוֹ בְּפֶלֶג שֶׁל מֵי קֶרַח, לְהַזִּיעַ שְׁאֵלוֹת קוֹדְחוֹת בִּכְפוֹר מְבוּכָתִי; כְּדֵי שֶׁאִמָּא תּוּכַל לִגְמֹר אֶת אֲרוּחַת הָעֶרֶב בְּלִי לִבְכּוֹת.

אֵין מָוֶת בַּבִּנְיָן הַסָּמוּךְ, וְעוֹדֶנִּי שׁוֹמֵעַ אֶת הַדֶּלֶת חוֹרֶקֶת בַּלַּיְלָה.

אֵֵין חַיִּים בַּבִּנְיָן הַסָּמוּךְ, וְעוֹדֶנִּי שׁוֹמֵעַ אֶת הַזְּמַן נָבוֹךְ עָמֹק בַּלֵּב.

رنين

1

ها أنت تهبط درج المسرة حاملاً سلة مهملات حفظت أحلامك كلها: صور حبيبات لم يعرفن عنك شيئاً، غبار مشاوير تمنيتها، شرفات نسيت على كتف مساءاتها شالات ملونة. ها أنت تهبط درج المسرة، تسعل دماً كلما عادت إلى الغيم ورقة من شجرة العائلة. ترتل: كن فجأة أيها الملاك؛ الملاك الذي سيحمل السلة عنك ، بالسعال، بالكتب المتربة، بالنجوم التي تنزل الآن من على كتف البيت، تغسل في النهير الأخير أوجاع زوارك المرهقين. كن جرأة أيها الملاك، حازماً في خطاب الحضور، واثقاً من عدالتك القاتلة، رد الجياد إلى صورة الحائط، والبساتين إلى منديلها القديم حيث البكاء مائدة، والذكريات كتاب أثير، فقط دع هاتفاً يمكنه الرنين في حلم سيدة توسدت سلتها ونامت.

2

 الأجراس المدلاة من أعناق القطط كانت تغرد، وهي تعبر خط مشاة في حقل طماطم ِمرسوم على قميصك العابر في حلمي. الأجراس أسكتها صوت بائع فاكهة في صباح الأحد الموافق لانتظاركِ في مقهى القطط السبعة، ونادله الذي يجلب النعاس لي كلما رأيته. نسيت موعدنا، وأكملت إفطاراً كسولاً يليق بليلة سيئة، وشاعر مستوحش يهتم بإشارات غامضة، ويخترع مقهى وحبيبة ونادلاً وقصيدة.

3

كمْ سفينةً يُمكنُها الغرقُ في صمتِكِ، حينَ ترينَنِي عائداً مِنْ جنازةٍ؟ كَمْ جبلاً يمكنُه الصعودُ على كتفيكِ مُبتسمةً يا أمّي، كي لا أُبصرَ الهاويةَ؟ أعودُ مبللاً بثيابِ جنودٍ، ذابلاً كسجّادةِ صلاةٍ، مُشوّشاً مثلَ كلبٍ يلاحقُ ذيلَهُ، وحَربٍ تلاحقُ أسماءَها. أقولُ: كُنْ أباً للعواءِ أيّها الطريقُ، كوني أُمّاً للندمِ أيّتها البناياتُ؛ كي أُجرِّبَ قلبي راكداً في نُهيرِ صَقيعٍ، أُجرّبُ تعرُّقَ الأسئلةِ محمومةً في شتاءِ ذُهولي؛ كي تُكملَ أُمّي عَشاءَها بلا دموعٍ.

لا موتَى في البنايةِ المجاورةِ، فما زلتُ أتسمَّعُ في الليلِ سُعالَ البابِ.    

لا أحياءَ في البنايةِ المجاورةِ، فما زلتْ أتسمّعُ في القلبِ خجلَ الوقتِ.

 

ناصر رياح غزة/ فلسطين

מודעות פרסומת